VERHALEN VAN DIKKE PATIËNTEN VERZAMELD

BLIJF OP DE HOOGTE VAN ALLE UPDATES

Wil je op de hoogte blijven van alle projecten die we met Dik Bij De Dokter gaan uitwerken, zoals de supportpakketten voor patiënten?

Schrijf je dan in voor onze mailinglijst!

Geen behandeling, want niets te zien op de echo

Bij een echo voor galstenen konden geen galstenen gezien worden doordat ik dik was. Een echo werkt dan niet goed. Na vier enorme pijnaanvallen ontmoette ik eindelijk een dokter bij de eerste hulp die zei: “Ik weet zeker dat het galstenen zijn.” Na een operatie bleek dit ook zo te zijn. Maar de eerste drie dokters hebben mij dus telkens zonder hulp en met veel pijn naar huis gestuurd.

Opmerking van de gynaecoloog

Bij vaginale klachten voor onderzoek naar de gynaecoloog gaan en de opmerking krijgen: “Ja, maar je bent ook wel erg dik, hè.” Ik snap nog altijd niet wat het met elkaar te maken had.

Denigrerende opmerkingen tijdens een suïcidale crisis

Ik heb al lange tijd last van suïcidale gedachten en neigingen en soms zit ik in crisis. Afgelopen jaar moest ik weer naar de crisisdienst en daar werd mij slaapmedicatie voorgeschreven omdat ik niet goed kon slapen. De psychiater gaf mij uitleg over de het middel en vertelde mij dat een van de bijwerkingen is dat je minder eetlust hebt. Hij wierp een blik op mij en glimlachte. “Dat is in jouw geval niet zo erg”, zei hij. Ik wilde mezelf van kant maken en meneer vond het nodig om denigrerende opmerkingen over mijn gewicht te maken. Ik wist niet hoe snel ik de ruimte moest verlaten.

Twee maanden op de wachtlijst, vijf minuten in de spreekkamer

Zorg krijgen van artsen was altijd al lastig, maar tot deze keer was het zonder echt grote gevolgen gebleven. In veel zaken heb ik zelf onderzoek moeten doen, zelf een diagnose moeten stellen, en zelf een behandeling moeten ontwikkelen. Dat lukte me nu niet.

In het kort: ik had van een cliënt een trap tegen mijn knie gekregen, waardoor ik veel pijn had. Maar ik werk in de zorg en was nog even door blijven strompelen, mezelf vertellend dat het wel over zou gaan, en artsen me toch niet zouden helpen. En toen verdraaide ik die knie en kon ik helemaal niet meer lopen. Ik moest toch echt naar de dokter.

Twee maanden en drie doktersbezoeken later (met advies om af te vallen, oefeningen van de fysio, etc.) was er nauwelijks verbetering, dus heb ik gewacht tot mijn huisarts met vakantie was en ben ik naar de vervanger gegaan. Hoera, ik mocht naar het ziekenhuis! Daar werd ik gelukkig serieus genomen. De orthopeed vermoedde dat mijn meniscus gescheurd was en bestelde foto’s en een MRI. Hij vertelde mij zelfs nog dat hij de MRI in het andere deel van het ziekenhuis zou boeken, omdat die beter geschikt was voor dikke mensen.

Toen ik bij hem terugkwam, heeft hij zijn diagnose bevestigd. Hij gaf echter ook toe dat hij niet ervaren en kundig was in het opereren van dikke knieën en durfde het niet aan. (ik waardeer hierin wel zijn eerlijkheid; veel artsen hebben dit, maar draaien dan de schuld naar de patiënt.) Ik vroeg wie dit dan wel zou kunnen doen en kreeg een doorverwijzing naar een ziekenhuis met een goede naam, en veel ervaring op het gebied van lastige, defecte knieën. 

Daar hield het sprookje op. Bijna twee maanden op de wachtlijst. Vijf minuten in de spreekkamer. Ik liet me overdonderen en ging braaf op de weegschaal staan, hoewel er geen weegschaal voor nodig is om te zien dat ik dik ben. “Als u afvalt, zult u wellicht minder last van uw knie hebben.” Met die woorden werd ik nog net niet midden in mijn gezicht uitgelachen en uit de spreekkamer geknikkerd door een jonge arts in opleiding. Twee dagen voor kerst ook nog. Na de ‘feestdagen’ ben ik nog één keer terug geweest naar mijn huisarts die mij, wederom, een maagamputatie probeerde aan te praten. 

Ik heb nog contact gezocht met veel ziekenhuizen en kreeg steeds dezelfde boodschap, met andere bullshit redenen. “Maar kom vooral praten over een maagverkleining.” Het risico voor een kijkoperatie aan een knie is te groot, maar een grote operatie aan een redelijk vitaal orgaan daarentegen … Ik ga het gewoon niet snappen, denk ik. 

Ik kon ook niet terug aan het werk. Ik was nachtzuster in een verpleeghuis en dat is erg lastig als je nauwelijks kunt lopen. Ik heb het geluk gehad een andere baan te vinden net voordat ik ontslagen werd. Maar mijn leven is danig veranderd nu ik nog maar kleine stukjes, met krukken, kan lopen. Het had zo niet nodig geweest. 

Dit was drie jaar geleden. Sindsdien heb ik geen arts meer gezien. Ik kan me er niet toe zetten me nog een keer bloot te stellen aan zo’n behandeling.

Ondermaatse behandeling bij eetstoornissen

Ik ben op dit moment onder behandeling voor een eetstoornis. Mijn diagnose is BED – binge eating disorder. Ik herken mezelf hier totaal niet in en heb dat al meerdere malen aangegeven. Ik heb namelijk niet de (grote, niet te stoppen) eetbuien die hierbij horen. Mijn eetstoornis is veel genuanceerder dan dat: ik heb lange periodes van restrictie waarin ik superveel afval. Dat beeld past meer bij atypische anorexia/bulimia (atypisch omdat ik niet het ondergewicht hebt wat daar zogenaamd “bij hoort”). Maar ik ben dik en heb ook eetbuien, en dus heb ik, volgens het behandelcentrum, BED.

Iedere drie maanden moet ik een vragenlijst invullen, de EDE-Q. Dat is een vragenlijst die ontworpen is in 2003 (toen de wetenschap vond dat dikke mensen sowieso nog geen eetstoornissen hadden), specifiek voor dunne mensen. Een van de vragen die daarin staat is: Voel je je weleens dik? Ehm, ik BEN dik, dus wat moet ik daarop antwoorden? Ik heb hierover een klacht ingediend en kreeg als antwoord: “Ja, dit is nu eenmaal de standaard vragenlijst en we gaan dit niet aanpassen, maar je zou ervoor kunnen opteren om deze niet meer in te vullen.” Met andere woorden: alle dikke mensen met een eetstoornis krijgen een minder goede behandeling omdat we geen zin hebben om een vragenlijst te maken die voor iedereen passend is.

Vervolgens wordt er gewerkt met BMI, wat superschadelijk is voor dikke mensen met een eetstoornis: je bent nooit goed genoeg, je kan het nooit goed doen en je wordt ook nooit beter als je herstel aan je BMI zou liggen. Ook moet ik iedere twee weken op de weegschaal staan. Mijn gewicht herstelt, wat in mijn geval ‘afvallen’ betekent. De weegschaal is voor mij een enorme trigger, het kan namelijk nooit goed zijn: als ik ben aangekomen, doe ik het fout, als ik gelijk gebleven ben, heb ik mijn best niet gedaan en als ik ben afgevallen, heb ik gedieet. Dat is wat de eetstoornis tegen me zegt.

Als ik “als mezelf” de eetstoornis probeer uit te bannen op de weegschaal, dan triggert het een gevoel van ‘wat heb ik mezelf aangedaan?’ en word ik geconfronteerd met het feit dat ik mezelf moet vergeven. Wat echt niet makkelijk is. Misschien lukt dat me wel nooit. Dubbele faal. Die weegschaal is dus niet helpend voor mijn herstel, maar het is een voorwaarde van de behandeling, ook dat je kijkt naar het getal.

Om de twee à drie maanden heb ik ook een afspraak bij mijn regiebehandelaar en de arts. Zij hameren er iedere keer op dat ik moet afvallen omdat ik te zwaar ben, wat mijn eetstoornis trieert. Telkens wanneer ik bij een van hen geweest ben, heb ik een terugval. Dan ga ik weer in ‘dieetmodus’ en eet ik te weinig. Om dat er vervolgens weer aan te eten als ik bij de diëtiste geweest ben (die niet op gewicht gefocust is), omdat  ik dan weer gezond ga eten, wat mij vervolgens weer wordt aangerekend als ‘je doet het niet goed’. En zo blijf ik aan de gang …

Ik krijg van hen het gevoel dat ik niet volledig mag en kan herstellen omdat ik dik ben (en dat voorlopig ook wel ga blijven, gewichtsherstel of niet). Ik krijg het gevoel dat ze me niet vertrouwen als het op mijn lichaam aankomt en dat ik minder waard ben dan dunne mensen. En dat is nou net de hele crux van het herstel van een eetstoornis: dat je jezelf en je lichaam leert vertrouwen, dat je het wél waard bent, ongeacht hoe je eruitziet. Die constante vetfobische boodschap is heel zwaar om mee om te gaan. Ik heb al een eetstoornis, ik ging ervan uit dat mensen die in dit vak zitten niet zo vetfobisch zouden zijn en beter zouden weten. Boy, was I wrong.

En het rotte is dat er in Nederland niemand in het eetstoornissenvak is die weet wat HAES is of die niet met BMI werkt of met afvallen. Mijn diëtiste vertelde dat het moet van de verzekering: ik moet afgevallen zijn na de behandeling, want anders doet het behandelcentrum het niet goed en kunnen ze hun financiering verliezen. Heel verdrietig en stigmatiserend – dit MOET echt veranderen. Er zijn zoveel mensen met eetstoornissen die onbehandeld blijven door dit soort praktijken.

Gelukkig heb ik wel een fijne therapeut bij wie ik helemaal mezelf mag zijn, heb ik ook een goede band met de diëtiste (die eigenlijk HAES is, maar dat zelf niet weet), en voel ik me volledig geaccepteerd in systeemtherapie. Maar het blijft aan me knagen dat een deel van het behandelteam zo vetfobisch is en mij (onbewust) op de tweede plek blijft zetten omdat ik dik ben.

Vetfobische zorgverleners

Ik kamp al jaren met een eetstoornis. Na mijn zwangerschap werd dit zo erg dat ik 30 kilo afviel op minder dan een jaar tijd. Een van de gevolgen hiervan was dat ik vage misselijkheidsklachten kreeg. De misselijkheid kwam op de raarste momenten heel heftig opzetten en het enige wat hielp was op mijn rechterzij liggen en wachten tot het weg zou gaan.

Gelukkig nam mijn huisarts me serieus en heeft die me laten onderzoeken op galstenen. Die had ik, en ik had er ook last van. Ik heb eerst nog met de osteopaat en de mesoloog geprobeerd en die zeiden beiden alleen maar dat ik goed bezig was met (niet) eten … Dat werkte dus niet, maar ik durfde ook niet goed naar het ziekenhuis. Tot ik een gal-aanval kreeg. Ik werd eerst hevig misselijk, toen ging ik gal spugen en daarna begon de pijn. Ik lag te kronkelen op de grond en kon helemaal niks.

Met mijn man naar de spoed, waar ik wel serieus genomen werd, maar het niet erg genoeg ingeschat werd. Ik werd met een spuit morfine en een recept voor diclofenac weggestuurd en moest maandag dan maar naar mijn eigen huisarts. De volgende dag leek het goed te gaan, tot in de avond. Weer hetzelfde, maar nu nog veel heviger, heftiger overgeven. Weer naar de spoedpost, weer werd ik niet doorverwezen naar de EH. Ik kreeg weer morfine en het advies: “Maak vooral een afspraak bij de huisarts.”

De huisarts heeft me natuurlijk naar de chirurg gestuurd en daar kon ik, wonder boven wonder, twee dagen later terecht. Een aardige co-assistent nam me daar serieus en beaamde meteen wat alle huisartsen ook al zeiden: ontstoken galblaas die eruit moet. Toen kwam de chirurg zelf. Die bekeek me en werd boos op de assistent: “Mevrouw, u heeft vast last van maagzuur. We gaan u niet opereren, u moet eerst een afspraak bij de MDL-arts maken.“

Ik was zo geschokt dat ik niet wist wat te zeggen. Achteraf was ik zó boos en heb ik mijn eigen huisarts gebeld en gevraagd om een tweede opinie. Dat werd meteen voor me geregeld en een dag later kon ik terecht in een ander ziekenhuis. Daar werd ik onmiddellijk geholpen door de chirurg die me serieus nam. Bloedwerk afgenomen en de operatie werd ingepland voor twee weken later.

Een week later zat ik voor een afspraak bij de anesthesist. Ik vertelde haar dat ik aan het afvallen was en dat het een paar kilo kon schelen tijdens de operatie. Waarop zij antwoordde: “Oh wat goed! Nou, die galblaas weegt ook zo’n 300 gram, dus na de operatie ben je ook weer meteen afgevallen en daarna kan je niet goed eten, dus dat gaat nog wel wat kilo’s schelen!” Op dat moment, full on in mijn eetstoornis dacht ik: YES! Nu denk ik: WAT?! Het is goed dat een orgaan uit mijn lichaam wordt gehaald omdat ik dan nog meer afval?! Wie bedénkt het nu om dat te zeggen?

Tijdens de pre-op zei de verpleegkundige ook nog even: “Oh, jij hebt vast een ontstoken galblaas? Want de kenmerken daarvan zijn: female, fat and 40.” (Ik ben geen 40). Toen dacht ik: ok, ik moet nog meer afvallen, want ik wil niet nog zieker worden.”

In ieder geval, mijn galblaas ging er een week later uit. Die was chronisch ontstoken en had ik één week later geopereerd moeten worden, dan was het waarschijnlijk niet gelukt omdat de ontsteking dan te erg zou zijn en de kans op overlijden te groot. Bovendien zat er ook een galsteen in mijn galweg, waardoor alles verstopt raakte en mijn lichaam mijn eten niet goed kon verteren. Daar kwam dus de misselijkheid van.

Hulde aan de chirurg van ziekenhuis nummer twee en hulde aan mijn huisarts. Maar de rest van de zorgverleners waar ik mee te maken kreeg krijgen allemaal -10 punten.

Een oorontsteking omdat je dik bent

Ik kwam bij de huisarts met oorontsteking. Hij zei dat ik daar vatbaar voor was omdat mijn lichaam uit balans was door mijn overgewicht. En vroeg of ik mij wel realiseerde dat mensen op straat mij nastaarde door mijn uiterlijk.

COVID? Nee, astma omdat je te dik bent

Het is augustus 2020 wanneer ik long COVID oploop. Na maanden tobben kom ik vlak voor kerst dan eindelijk bij de longarts terecht, omdat mijn klachten aanhielden na een maand doodziek te zijn geweest. Pijn op de longen, benauwd, veel hoofdpijn, langdurige verhogingsmomenten. Het werd een zeer onplezierig consult met een en al oordeel, waarbij ook nog eens alles voor mij werd bepaald en ingevuld.

Samengevat: ik denk dat de longarts wel 15 keer voor mijn voeten gegooid heeft dat ik gewoon te dik ben. Geen moment zijn de klachten waar ik voor kwam besproken – volgens hem was het astma omdat ik te dik ben (ik heb al 25 jaar astma, wat ik hem overigens dire keer opnieuw heb moeten zeggen). Zijn hele focus lag op mijn dik zijn en al mijn klachten werden veroorzaakt door mijn dik zijn.

En mijn klachten die aan COVID gerelateerd waren? Oh, dat kwam omdat ik geregeld langs een Douglas of ICI Paris zou lopen (ook al zijn de winkels dicht, kom ik daar nóóit en heb ik daar nooit eerder last van ervaren) én omdat ik een kat had. Maar dan nog was het geen COVID hoor, het is astma want ik was dik. Fijn, zo’n arts.

Ik had zoiets denigrerends en schofferends vanuit medische specialisatie nog nooit eerder meegemaakt. En toen kwam ineens de mededeling dat de longarts mij wilde voordragen voor een maagoperatie. Dat was het moment dat ik weg wilde: met een bloedonderzoek (dat overigens goed was) op zak heb ik de kamer verlaten. Ik moest nog terugkomen, maar dat ik heb geweigerd. 

Om zo behandeld te worden, dat deed wat met me. De benadering, de continue bejegening, … Ik koppelde het terug aan de huisartsenpraktijk die het gelukkig serieus nam en begreep dat ik niet meer terug ging. Zij zouden de zorg weer overnemen.

Ik praatte er hier en daar ook over met derden, maar dan kreeg ik te horen dat ik niet zo kritisch moest zijn, want dan zou ik nooit hulp krijgen. Nee, dan moet je het maar gewoon accepteren dat je zo beledigd of behandeld wordt? Dat is een station welke ik allang ben gepasseerd. Of ik zou het allemaal wel verkeerd begrepen hebben en nou ja, ik was nou eenmaal te dik. Iedereen oordeelt en veroordeelt, maar niémand die je vraagt naar het verhaal erachter! Niemand.

Liever een mentaal ongezonde dan een dikke moeder

Na een lang traject van zelfacceptatie en het onder controle krijgen van mijn eetstoornis ben ik eindelijk oke met mijn lijf. Maar nu kom ik niet in aanmerking voor donorzaad om moeder te worden vanwege mijn overgewicht. Gevolg: starten met diëten. En voilà .. terug is mijn eetstoornis. Liever een mentaal ongezonde toekomstige moeder dan een zowel lichamelijk als mentaal gezonde moeder. Ik kan weer opnieuw beginnen. Dit speelt zich nú af.

Niet tevreden? Zoek dan maar een andere dokter

Ik ging naar de huisarts omdat ik in een jaar 37 kilo aankwam, terwijl er niks veranderd was in mijn beweeg- of voedingspatroon. Ik maakte me hier best zorgen over, want heel normaal is dat niet.

De eerste keer dat ik ging, kreeg ik een doorverwijzing naar de diëtist, bewegingsdeskundige en een eetstoorniskliniek (ik heb een verleden met eetbuienstoornis, maar daar was ik al zeker 4 jaar vanaf). Na een half jaar (en inmiddels in totaal 41 kilo aangekomen) ben ik weer naar de huisarts gegaan, omdat ik verder onderzoek wilde naar hormonen etc. en het mij mentaal ook niet lekker zat. Die wilde mij geen nieuwe doorverwijzing geven omdat ik eerst maar aan de slag moest met de eerdere doorverwijzingen. Ik was nu “maar” 4 kilo aangekomen, dus het ging toch beter? Daarop heb ik gezegd dat het voor niemand normaal is om 41 kilo aan te komen in 1,5 jaar tijd, dat ik me niet serieus genomen voelde en er graag met een andere huisarts over wilde spreken.

De volgende dag kreeg ik een brief waarin vermeld stond dat ik te ver weg van de praktijk zou wonen en dat de dokter niet met spoed zou kunnen komen als dat nodig was, blablabla … Het kwam er dus op neer dat ik een andere huisarts moest zoeken. Ik ben hier heel boos en verdrietig over geweest. Alsof mijn gezondheid er niet toe doet. Daarna ben ik bij een heel fijne en lieve huisarts terecht gekomen die me wel serieus nam.

Een hernia gaat vanzelf wel over als je genoeg afvalt

Vanaf mijn 19e had ik een rughernia en bij elke dokter waar ik kwam, was niks anders de oorzaak dan mijn overgewicht. Mijn ouders en halve familie hebben ook een hernia gehad en zijn bijna allemaal heel slank, maar bij mij lag het aan mijn overgewicht. Dus moest ik eerst maar proberen af te vallen zodat het vanzelf over zou gaan.

Na 7 jaar, 5 MRI’s en 7 pijnblokkade-injecties in mijn rug ben ik uiteindelijk geopereerd na constant helse pijn. Er is 15 cm weefsel en een hernia die bijna zo goed als helemaal tussen de ruggenwervel uit was geduwd uit m’n rug gehaald. “Misschien komt het ook doordat je een ruggenwervel hebt die niet helemaal recht loopt.” Ach, bedankt jongens! Dat wisten ze 7 jaar geleden al, maar niemand die het toegaf.

Emotioneel trauma oplossen met een dieet

Jarenlang heb ik last gehad van de gevolgen van emotionele mishandeling en dus van trauma. Hiervoor ging ik naar de ggz, waar mij eigenlijk altijd werd verteld dat ik maar moest afvallen, want dan zou ik beter in mijn vel zitten, beter over mijzelf denken en dan zouden mijn problemen weg zijn …

Amandelen laten weghalen? Goed, want dan kan je twee weken niet eten

Een paar jaar geleden had ik chronisch last van keelontstekingen, waarbij mijn amandelen zo dik waren dat ik ’s nachts stopte met ademen. Ik ben daarvoor meerdere malen naar de dokter geweest, die aangaf dat het wel slaapapneu móést zijn vanwege mijn overgewicht. Toen ik na 2,5 maanden oververmoeid en zwak aanklopte, was het volgens de dokter gemakkelijk te behandelen met een antibioticakuur. Twee kuren van elk twee weken later was er nog steeds geen verbetering. Na smeken hebben ze de keelamandelen eruit laten halen. De dokter gaf daarbij aan dat ik twee weken niet kon eten, maar dat dat eigenlijk wel goed zou zijn voor mijn lichaam …

Afgewezen voor een overlijdensrisicoverzekering vanwege gewicht

Mijn eerste overlijdensrisicoverzekering is afgewezen op mijn gewicht. Ze hadden informatie opgevraagd bij de longarts vanwege mijn astma. Ik had ook een kopie gevraagd van de verstuurde informatie. Toen werd mijn verzekering afgewezen en kreeg ik het dossier van mijn aanvraag terug. Daaruit bleek dat de longarts me in een van die papieren een vetzuchtig persoon had genoemd. Vandaar dat ik afgewezen was. Dat papiertje zat er in mijn kopie niet bij … Toen ik aan de longarts aangaf wat er gebeurd was, zei ze: “Ja, je bent toch ook een vetzuchtig persoon.” Mijn huisaankoop was hierdoor bijna niet doorgegaan.

Geen hulp voor betere medicijnen, wel om af te vallen

Ik heb het syndroom van Tietze. Dat is een vorm van reuma aan het kraakbeen van de ribben. In de winter is de pijn soms echt niet te verdragen en leef ik op ibuprofen. Dankzij een groep lotgenoten wist ik dat er nog veel meer andere en betere medicijnen zijn die helpen tegen de pijn. Hiervoor ben ik naar de dokter gegaan.

Het was al erg genoeg dat ze zei dat het niet kon dat ik er in de winter meer last van had dan in de zomer, maar ze wilde me ook niet helpen aan betere medicijnen. Dit vond ze niet nodig. Wat wel nodig was, was dat ik zou afvallen, dan zou ik er minder last van hebben. Aan betere medicijnen ging ze me echt niet helpen, maar ze wilde me wel helpen om af te vallen. Ze was namelijk zelf ooit dik geweest, dus het kon echt.

Ik ben huilend weggelopen, omdat ik me niet gehoord en geholpen voelde. Ik zal nooit betere medicijnen krijgen en leef nog steeds op ibuprofen.

Trauma van de schoolarts

Ik heb echt een trauma van de schoolarts. Moest altijd in mijn ondergoed gewogen worden en als klein meisje naar de lijn kijken die voor iedereen uit liep. Ik heb daardoor als kind al enorme diëten gedaan.

Blaasontstekingen: geen oorzaak gevonden, maar toch best wat afvallen

Als (volle) tiener had ik aan de lopende band blaasontstekingen. Reden voor nader onderzoek, maar de uroloog kon niks vinden. Na afloop van het onderzoek, terwijl ik nog op mijn rug lag, zonder slip, klopt Meneer De Dokter op mijn deels blote buik: “Daar mag ook wel wat vanaf hè? Is natuurlijk niet goed voor je.”

Nou, daar lig je dan. Kwetsbaar. Halfnaakt. Tienermeisje dat al een zeer negatief zelfbeeld heeft. Oudere arts. Jonge coassistent ernaast. Ik kon wel door de grond gaan. Pas jaren later kwam het besef hoe ver die man zijn boekje te buiten ging.

Ben uiteindelijk door een holistische studie tot de conclusie gekomen dat mijn blaas- en nierproblemen door onderdrukte boosheid kwamen. En dus niet direct door mijn gewicht. Sterker nog, die onderdrukte boosheid zorgde al heel vroeg voor een eetbuistoornis. Maar daar heeft sinds mijn zesde jaar geen enkele arts of diëtist aandacht aan besteed. Mijn overgewicht kwam door mijn gebrek aan discipline. Ik moest gewoon minder eten. Yeah, right.

Pas 3 jaar geleden ben ik op eigen initiatief via de huisarts op een pad gekomen van hulpverleners die niet oordelen op gewicht en alleen de klacht aanpakken (in mijn geval de eetbuistoornis). Sindsdien ben ik een stuk weerbaarder als er iemand een negatieve opmerking over mijn gewicht maakt.

Ik voel me te kwetsbaar om terug te gaan naar de gynaecoloog

Bij de gynaecoloog, juist voor mijn sterilisatie, moest ik op de weegschaal gaan staan. Ik was blijkbaar te dik voor mevrouw: “Zou je daar eens niet wat aan gaan doen? Dat is echt veel te veel!” Ze heeft mijn sterilisatie gedaan en nu durf ik niet meer naar een gynaecoloog, want daar voel ik me te kwetsbaar.

“Dáár moet ook wat vanaf!”

Ik ben naar een reumatoloog gestuurd. Na het onderzoek begon ze een preek over waarom ik fibromyalgie had. En toen kwam het vingertje omhoog, wees ze naar mijn buik en verhefte ze haar stem: “Dáár (wijzend naar mijn buik) moet ook wat vanaf!” Ik was helemaal van mijn melk, geschoqueerd en verdrietig.

“Dáár moet ook wat vanaf!”

Ik ben naar een reumatoloog gestuurd. Na het onderzoek begon ze een preek over waarom ik fibromyalgie had. En toen kwam het vingertje omhoog, wees ze naar mijn buik en verhefte ze haar stem: “Dáár (wijzend naar mijn buik) moet ook wat vanaf!” Ik was helemaal van mijn melk, geschoqueerd en verdrietig.

Risicovolle procedure zonder overtuigende aanleiding

Anderhalf jaar geleden belandde ik op de eerste harthulp. Meteen werd er gezegd dat ik waarschijnlijk een hartinfarct had gehad gezien mijn gewicht en vroegen ze hoe ik het zo ver had laten komen. Tijdens de week in het ziekenhuis werd er 10 kg vocht uit me gepompt. Diverse onderzoeken wezen niks uit en dus werd er, als noodgreep, een hartkatheterisatie gedaan. Een procedure met risico’s, maar de artsen waren ervan overtuigd dat mijn aderen verstopt zouden zitten gezien mijn gewicht. Mijn aderen bleken brandschoon. Daarna wilden ze een MRI doen van mijn hart, maar dat was (dachten ze) onmogelijk omdat ik niet in de scanner zou passen. Ik paste prima in de scanner en ook uit dat onderzoek kwam niks naar voren. Dus werd ik naar huis gestuurd met een zak medicijnen en het advies voor een maagverkleinende operatie.

Zo’n jaar later bleek uit genetisch onderzoek dat ik twee aangeboren hartziektes heb die dit alles verklaren. Maar elke keer dat ik naar de cardioloog ga, krijg ik nog steeds als eerste opmerkingen over mijn gewicht, terwijl ik nagenoeg elke dag sport en gewoon gezond en matig eet (maar dat wordt niet geloofd).

Te kleine MRI-scanner voor been

Na een val van de fiets bleef ik last hebben van mijn knie. Ik kreeg een doorverwijzing voor de orthopedie. Toen ik een afspraak maakte, gaf ik op voorhand al aan dat ik overgewicht heb, maar daar niks over wilde horen, want ik kwam voor knieklachten na een val. Uiteraard is al dat gewicht niet goed voor je knie, maar dat hoef ik niet extra te horen.

De orthopeed was zeer vriendelijk en begon niet over mijn gewicht. Maar er moest een MRI gemaakt worden en bij die afspraak bleek dat ze geen rekening hadden gehouden met mijn omvang, want mijn been paste niet in de speciale been-MRI. Dat vond het röntgenpersoneel heel vervelend, want dat was lastig enz., en uiteindelijk moest ik weer naar huis zonder MRI. Een week later moest ik dan door de gewone MRI en wilden ze een knie-steun eromheen zetten … die niet paste, uiteraard. Ik moest er dan maar gewoon in en hopen dat ’t lukte, want de opnames zouden wel niet zo goed worden. Uiteindelijk was de MRI wel ok en konden ze zien dat er vocht in de knie zat na een scheurtje. Maar ik voelde me de hele tijd heel erg opgelaten en vol schaamte.

“De baby krijgt wel genoeg binnen, zo te zien”

Zwanger van mijn 1e kind ging ik met 12 weken naar de verloskundige in het ziekenhuis. Vanwege medicijngebruik moest ik onder begeleiding van de gynaecoloog staan. Kotsmisselijk, duizelig en onzeker ging ik naar de afspraak. Ik hoopte op fijn advies van de verloskundige in het ziekenhuis, maar het werd een grote teleurstelling.

Ik zat nauwelijks op de stoel toen ze mij vroeg waarom ik mijn medicijnen nog gebruikte en niet wat anders was gaan gebruiken. Vervolgens vroeg ze of ik niet beter eerst wat had kunnen afvallen en deed ze lacherig over mijn vragen over mijn extreme misselijkheid en duizeligheid. “Dat hoort erbij en de baby krijgt wel genoeg binnen zo te zien.” Ik moest maar een biscuitje eten …

De echo via de buik was vervolgens zeer pijnlijk en ze ging extra hard duwen om het te kunnen zien. Niet heel tof als je net zwanger bent.

Bij 15 weken was mijn bloeddruk een klein beetje verhoogd en moest ik maar bloeddrukverlagers gaan slikken, want ik was zo dik en mijn bloeddruk zou tijdens de zwangerschap stijgen, wat niet goed was voor de baby. Achteraf gezien heb ik tot aan de geboorte met een veel te lage bloeddruk rondgelopen. Nou ja, lopen … op bed liggen, want ik kon niet staan, zo duizelig was ik. En nog steeds extreem misselijk.

Bij elke controle kreeg ik te horen dat ik me niet moest aanstellen en dat ik meer moest doen aan mijn conditie, want ik moest ook nog bevallen, hoor! Alsof ik dat niet wist of wilde, maar door de combinatie van bloeddrukverlagers en niet kunnen eten, kon ik dat niet. Maar de verloskundige, verpleging en gynaecoloog namen ’t niet serieus.

Niet de ervaring die je wilt hebben als je voor het eerst zwanger bent en van vriendinnen hoort hoe zij ’t ervaren bij een gewone verloskundigenpraktijk. Dat had ik ook zo graag ervaren …

Uitstel van doktersbezoek door negatieve ervaringen

Door allerlei negatieve ervaringen stel ik een bezoek aan de huisarts of het ziekenhuis uit tot het echt niet meer kan. Dat leverde me begin dit jaar een zware bloedvergiftiging op die ik bijna niet heb overleefd. Aanleiding was een koperspiraal die al lang verwijderd had moeten worden, maar dat durfde ik niet. Uiteindelijk ontstond er een abces rond de eileiders. Het is nu augustus en mijn lichaam is nog niet hersteld.

“Jij moet zwijgen en luisteren naar mij!”

Een aantal jaren geleden moest ik een uitgebreid hartonderzoek laten doen. Mijn cholesterol, aders en alles erop en eraan waren eigenlijk perfect (enkel een aangeboren hartritmestoornis), maar de cardioloog kon het precies niet verkroppen dat ‘zo’n dikke’ geen hoge cholesterol en zo had. Die begon me een echt onbeschofte preek te geven over hoe tam ik wel was dat ik mezelf zo liet gaan en zooooo dik was (ik woog toen 74 kilo, by the way). En toen ik er beleefd tegen inging zei die  gewoon: “Zwijgen moet gij doen en luisteren naar mij!” En dan staan ze versteld dat je op den duur gewoon niet meer naar een specialist wilt gaan.

Anesthesioloog raadt een maagverkleining aan

Ik zou in het ziekenhuis een behandeling krijgen aan mijn baarmoeder. Hiervoor moest ik ook bij de anesthesioloog langs. Tijdens het onderzoek of ik gezond genoeg was voor de operatie begon zij ineens dat ik een eens moest nadenken over een maagverkleining. Dit had ik totaal niet verwacht. En wist hierdoor ook niet goed mee om te gaan. Achteraf was ik erg boos en had hierdoor ook minder vertrouwen in haar.

“Een enorm dikke vrouw die mijn kamer binnen kwam”

In een verslag van de arts in het ziekenhuis las ik “wat ik toen zag was een enorm dikke vrouw die mijn kamer binnen kwam” (alsof ik een monster was). Uit het hele verslag sprak duidelijk zijn afkeer voor mensen met overgewicht. Nog steeds draag ik bij iedere ingreep de titel ‘zieke obese vrouw’, wat al niet fijn aanvoelt. Waarom niet gewoon mijn gewicht of desnoods BMI erbij?

Ontwijkend gedrag van verplegend personeel

Op de intensive care lag ik bijna twee dagen met een overvolle blaas. Ik was toen extreem zwaar en voelde duidelijk dat het verplegend personeel mij ontweek, ondanks dat ik regelmatig op de rode alarmknop had gedrukt.

Gegeneerd door de verpleegster

Na een abces operatie lag ik ’n paar dagen in het ziekenhuis. Op een ochtend vroeg ik ’n verpleegster om even ’n schone slip uit mijn kast te pakken. De verpleegster pakte er een, keek er uitvoerig naar en hield hem toen, zo groot mogelijk, voor zich uit terwijl ze langzaam de zaal, waar andere patiénten lagen, ronddraaide. Ik voelde me zo gegeneerd maar durfde er niets van te zeggen.

Zijn opmerking bleef door mijn hoofd spoken

Steeds als ik naar mijn huisdokter ging met rugpijn of pijn in mijn knie was het steevast de schuld van mijn gewicht en moest ik afvallen om er van af te geraken. Ook al deed ik een zware job in een supermarkt waar ik veel moest rondlopen en zware dingen heffen. Zelfs nu nog durf ik bij de dokter bijna nooit meer alles te vertellen wat ik heb of wacht ik te lang om naar de dokter te gaan uit angst dat het toch weer op mijn gewicht zal gestoken worden.

In 2011 ging ik aan de slag voor een tijdelijke job als kassamedewerker bij een stadsbestuur. Ik moest langs de arbeidsgeneesheer om te kijken of ik fysiek in staat was om deze job uit te oefenen. Zonder aanleiding of klachten begon deze arts over mijn gewicht en over hoe schandalig het was dat ik zo dik was. Ik moest verlegen zijn en was volgens hem echt ongezond en zou een maagverkleining moeten laten doen. Dit is in mijn hoofd blijven spoken en ik heb een paar jaar laten inderdaad een maagverkleining laten doen. Maar zelfs nu, 4 jaar na mijn maagverkleining, ben ik nog steeds dik.

Pijnlijke opmerkingen na een miskraam

In 2018 besloten we te gaan voor een kindje. Ik ben al mijn hele leven morbide obees, en ook toen ik een maagring had en enorm veel was afgevallen door een eetstoornis, woog ik veel te zwaar.

Mijn huisartsenpraktijk stond er achter maar al mijn hele leven vertelden mijn moeder en medische professionals me dat ik nooit op natuurlijke wijze zwanger zou worden. Vier maanden nadat ik stopte met de pil, was ik zwanger. Jammer genoeg werd het een miskraam. Alsof dat niet triest genoeg was, zei de gynaecoloog van het ziekenhuis me dat ik nooit op natuurlijke manier zwanger kon zijn geraakt, laat staan dat ik een gezonde zwangerschap zou uitdragen. Ik bracht mezelf en de foetus in gevaar. Ik moest maar een draagmoeder nemen – wat helemaal niet goed legaal geregeld is. Terwijl ik nog leegbloedde, zei hij: “Dus, wanneer zet ik de spiraal?”

Inmiddels heb ik een fantastische zwangerschap en bevalling achter de rug en ben ik mama van een gezond kindje. Maar ik heb geen dag van die zwangerschap genoten, steeds horend dat ik zou sterven of dat mijn kind het niet zou halen.

Aangeboren knie-aandoening, maar afvallen is de oplossing

Mijn knie was uit de kom geschoten en de orthopeed vertelde eerst dat mijn knie al vanaf mijn geboorte anders staat dan andere mensen, dat ik O-benen heb en dat daardoor mijn knie uit de kom was gegaan. Daarna zei hij: “Je zou natuurlijk ook wat mogen afvallen.”

Mijn gewicht wordt gebruikt als stok om mee te slaan

Ik heb bij meerdere zorgverleners meegemaakt dat mijn gewicht een stok is om mee te slaan. In de afgelopen twee tot drie jaar meerdere keren. Klachten die bij ‘slanke’ mensen uitgebreid worden onderzocht als het niet te verklaren is, worden bij mij snel op het gewicht gegooid. Ook heb ik het idee dat onderzoeken niet zo uitgebreid worden gedaan, het ligt immers aan je gewicht.

Bij klachten van vocht vasthouden zei de cardioloog  op basis van een 24-uurs ecg: “Je kan je ook laten opereren.” Of toen het volgens een fertiliteitsarts zelfs onmogelijk was dat ik een menstruatiecyclus had – hij geloofde nauwelijks dat ik menstrueerde. Ik kan zo nog wel even doorgaan …

Genegeerde klachten blijken nierkanker te zijn

Ik had een tijdje allerlei vage klachten: mijn hart sloeg weleens over, ik was moe en raakte niet bijgeslapen, ik viel af zonder reden. Ik ging hier meermaals mee naar de dokter. Die vond het positief dat ik zomaar afviel en zocht er verder niet veel achter.

Toen deze dokter een tijdje uitviel, kwam ik bij een vervangende arts terecht. Die nam me vanaf de eerste minuut serieus en liet een bloedonderzoek en een echo van mijn buik uitvoeren. De volgende avond werd ik gebeld: of ik onmiddellijk kon komen. Ik bleek een heel zeldzame vorm van nierkanker te hebben. Op dag 2 zat ik op consultatie bij een gespecialiseerde oncoloog en op dag 4 liep de eerste chemotherapie al in mijn lichaam …

Echt, blijf aandringen op onderzoeken als je dokter aan je twijfelt. Of verander van arts als je je niet fijn voelt of niet serieus genomen voelt.

Een eetstoornis? Toch beginnen met afvallen, hoor!

In het najaar ging ik langs mijn huisarts voor een schimmel op mijn bovenbeen. Ik had hem al heel lang niet gezien, dus hij vroeg hoe het met me ging. In mijn dossier las hij dat ik in behandeling was bij de ggz voor mijn eetstoornis. Ik vertelde dat ik daar ben gestopt, omdat de aanpak van mijn behandelaar me niet beviel. Ik vulde dit aan met de mededeling dat ik nu in behandeling ben bij een haptonoom.

Hij bekeek me even en zei toen: “Ja maar, mevrouw, als je je eetprobleem weer een beetje op de rit hebt, moet je toch wel aan de slag gaan met afvallen. Je moet je gezondheid wel serieus nemen.” Ik keek hem aan en voelde de woede. Ik zei: “Maar meneer, vindt u mentale gezondheid dan niet belangrijk?”

Zuchtende dokter bij de bloedbank

Vandaag intake gehad bij de bloedbank. Op het formulier stond een vakje voor gewicht, maar ik weet mijn gewicht niet en wil het ook bewust niet weten. Wanneer het mijn beurt is voor de intake mag ik de wachtkamer in. We nemen de vragenlijst door en komen aan het stuk over gewicht. Ik geef aan dat ik niet weet hoeveel ik weeg. De dokter kijkt me raar aan en slaakt een diepe zucht.

De weegschaal (die maar tot 140 kilo gaat) wordt van onder het bureau vandaan gehaald. Ik geef aan dat ik voor mijn mentale gezondheid mijn gewicht niet wil weten. Oogrol van de dokter. Ik ga op de weegschaal staan en voel dat die vrijwel helemaal ‘inzakt’. Ik stap af en krijg weer een zucht van de dokter.

Tot twee keer vraagt ze me of ik mijn gewicht niet wil weten. Weer een zucht. Of ik me dan wel bewust ben van de gevaren van overgewicht? Ik geef aan dat ik gewoon sport en normaal eet. Maar zelfs als ik dat niet deed, zou dat niet moeten uitmaken.

Bijna huilend loop ik het hokje uit. Gezellig even bloed willen geven.

Meer bewegen voor de pijn in je polsen

Ik kwam geregeld bij de huisarts voor extreme pijn in mijn polsen, waar ik continu kreeg te horen dat ik te dik was, meer moest bewegen, etc. Op een gegeven moment kwam ik met dezelfde klachten bij een vervangende huisarts, die me doorstuurde naar een neuroloog i.v.m. verdenking van carpaal tunnel syndroom. Uiteindelijk bleek dat ik een spierziekte heb!

Te dik tijdens de zwangerschap

Toen ik zwanger was van de oudste had ik zwangerschapsvergiftiging. Bij iedere controle moest ik horen dat ik te dik was om te voelen hoe het met de grootte van het kindje en mijn baarmoeder was. Later bleek er niets aan de hand te zijn.

Ingebeelde pijn of een tumor van 10 cm?

In 2007, op het einde van mijn zwangerschap van mijn prachtige dochter kreeg ik rugklachten en had ik vreselijke krampen in mijn rechterbeen. Een zwangerschapshernia, werd mij verteld.

Nadat ik bevallen was, gingen de klachten niet weg. Ik ging daarom terug naar de huisarts en die vertelde me dat ik maar moest gaan afvallen. Ik probeerde dat, maar het lukte niet in verband met de rugpijn en de uitval in mijn rechterbeen. Uiteindelijk belandde ik in 2009 in het ziekenhuis, waar de neuroloog zei: “Ga eerst maar afvallen, want zo pas je niet eens door een MRI-scanner. Ja, misschien door een paarden-MRI”. Hij moest hier zelf heel smakelijk om lachen, en zijn co-assistentes ook, terwijl ik me zo klein voelde dat ik dacht: wacht maar, ik zal jullie laten zien dat dit echt iets is.

Ik viel daarna 30 kilo af door niet meer te eten, of in ieder geval echt minimaal te eten. Ik dus terug naar de neuroloog waar ik vertelde dat ik niet meer kon lopen van de pijn. Hij keek me aan en zei: “Mevrouw, het zit tussen uw oren. U verzint al de pijn.” 

Inmiddels was het 2012 en ik kon echt niet meer. Ik smeekte de huisarts om een MRI-scan, maar die vond dat nog steeds niet nodig. Op een gegeven moment werd mijn huisarts weggeroepen voor een spoedgeval en kreeg ik een vervanger die mij serieus nam. Hij stuurde me door voor een MRI en toen kwam het grote nieuws: ik had een tumor in mijn rug van ruim 10 cm!

Ineens ging het snel en kwam ik bij een professor terecht die nog nooit een nare opmerking gemaakt heeft over mijn overgewicht. Maar ondertussen zit ik nu wel met de consequenties, want ik heb er een incomplete dwarslaesie aan overgehouden. Alleen maar omdat de artsen toen niet verder keken dan mijn maat 54.

Vele operaties later ben ik nu eindelijk tumorvrij, maar ik moet nog altijd huilen als ik dit verhaal vertel.

Schuldgevoel na elk consult

Ik heb al mijn hele leven overgewicht. Ik ben redelijk gezond, dus kom niet vaak bij de dokter. Maar mijn vorige arts beëindigde elk consult met de mededeling dat ik toch echt moest afvallen en kwam dan met een lijst van dingen die ik kon gaan mankeren.

Dat had als gevolg dat ik zo min mogelijk naar hem toe ging en vaak bleef lopen met pijn of ongemak, omdat ik geen zin had in dat schuldgevoel iedere keer.

Gelukkig doet mijn huidige arts dat niet. Wat een opluchting!

Schuldgevoel na elk consult

Ik heb al mijn hele leven overgewicht. Ik ben redelijk gezond, dus kom niet vaak bij de dokter. Maar mijn vorige arts beëindigde elk consult met de mededeling dat ik toch echt moest afvallen en kwam dan met een lijst van dingen die ik kon gaan mankeren.

Dat had als gevolg dat ik zo min mogelijk naar hem toe ging en vaak bleef lopen met pijn of ongemak, omdat ik geen zin had in dat schuldgevoel iedere keer.

Gelukkig doet mijn huidige arts dat niet. Wat een opluchting!

Onnodig hoge dosis medicatie voor diabetes

Door een aantal factoren – waaronder overgewicht, maar vooral medicatiegebruik en zwangerschapsdiabetes – had ik diabetes type 2 ontwikkeld. Ik werd daarom door de huisarts doorgestuurd naar de internist.

Toen ik daar kwam, meldde ze al direct dat ik moest afvallen vanwege diabetes en voegde daaraan toe: “Maar dat gaat je toch niet lukken.” Ze zette me daarbij op een flink hoge dosering medicatie en gaf me tegelijkertijd cholesterolverlagende medicatie. En hoewel ik wist dat mijn suikerwaardes niet heel slecht waren, had ik natuurlijk geen idee hoeveel medicatie normaal is.

Daarna werd de behandeling overgenomen door de diabetesverpleegkundige. Met haar hulp en die van een coach heb ik mijn eetpatroon flink aangepast en heb ik binnen 2 maanden de medicatie voor mijn diabetes kunnen halveren en ben ik er na 9 maanden volledig mee gestopt. En ook de cholesterol-medicatie is gestopt.

Maar veel interessanter is dat ik volgens de diabetesverpleegkundige met de helft aan medicatie had kunnen starten en dat de cholesterolmedicatie totaal overbodig was op basis van de waardes die ik destijds bij de internist had.

Pijn in je polsen? Afvallen!

Ik had een afspraak bij de huisarts gemaakt, omdat ik vreselijke pijn in mijn polsen had. Het advies: als ik zou afvallen zou het vet minder drukken op mijn pezen en spieren, en dan zou de pijn wel weer overgaan. Achteraf bleek ik carpaal tunnel syndroom te hebben …

Het zit tussen je oren

Ik begon te merken dat mijn conditie achteruit ging. Ik was ook sneller buiten adem en hoorde aan mijn ademhaling een “rochel” als ik lag. Ik vertelde dat aan mensen in mijn omgeving, maar die zeiden dat het vast te maken had met mijn overwicht.

Toen ik ook bijna niet meer kon douchen zonder buiten adem te zijn, ging ik naar de huisarts. Hij wimpelde mij af met het bekende “dat ligt vast aan je overgewicht” en vond dat de vermindering van mijn conditie tussen m’n oren zat. “Ja, dat gebeurt natuurlijk al snel als je zo dik bent.”, waren zijn woorden.

Na best lang zeuren stuurde hij me op mijn verzoek toch door naar het ziekenhuis voor een longfoto. Ik werd de dag erna met spoed terug gebeld want ik had een ernstig vergroot hart! Gelukkig was dat met medicatie snel verholpen, maar als ik niet had aangedrongen bij de huisarts had het veel ernstiger kunnen verlopen, met zelfs de dood als gevolg.

"Alleen water en brood geven, dan valt ze vanzelf af"

Ik was 12 jaar, het was in 1980 op een kleine dorpsschool in de provincie Groningen. Omdat het de laatste keer was, ging mijn moeder nog mee en werd ik helemaal onderzocht door de schoolarts. Ik was toen een mollig kind, niet eens dik, maar boven de norm wat je moet wegen voor een meisje van 12.

Ik moest op de weegschaal en ging er spontaan op staan zonder te weten hoe de arts ging reageren. Hij werd stil, keek naar de weegschaal en begon zijn hoofd te schudden: “Jaja, moeders, veels te zwaar is ze, hè.” Mijn moeder reageerde met: “Wat moet ik eraan doen? Ze eet alles al mager en vers, en af en toe moet er toch ook iets lekkers kunnen.”

Ik stond nog steeds verstijfd in mijn onderbroekje op de weegschaal te kijken en voelde me geraakt. Ik voelde daar voor het eerst een soort diepe afkeuring. De vreselijke schoolarts keek mij aan en zei letterlijk: “Zet haar maar op jullie dak en alleen water en brood geven. Dan valt ze vanzelf af.”

Ik stond verstijfd en begon erg geraakt te worden, kon mijn tranen niet bedwingen. Mijn moeder zei tegen me: “Kom, doe je kleding aan we komen hier nooit meer.” Ik ben daar helemaal overstuur vertrokken.

Nadien begon ik te beseffen: ik ben te dik en ik wil er wat aan doen. Dus de volgende maandag zat ik bij de huisarts. Daar kreeg ik mijn eerste dieet. Ik hield me er goed aan. Ik weet nog goed dat ik tijden naar de mavo ging en één bruin brood kreeg met slankie en één met rookvlees. Zat ik daar op school met meisjes die hagelslag op het brood hadden. Daar begon mijn relatie met eten, wat mag ik wel wat mag ik niet, wanneer ga ik dat eten, wanneer niet. Het straffen en belonen met eten begon hier.

Deze rotervaring met de schoolarts is bij mij ergens diep gaan zitten. Ik werd me daar voor het eerst bewust dat ik niet goed genoeg was.

"Je hebt zoveel striemen, ben je ooit zwanger geweest?"

Toen ik 16 was, had ik last van galstenen. Dat wisten we toen nog niet zeker, maar het vermoeden was er al wel en de afspraak voor een echo was al gepland.

Het was weekend en ik had weer een hevige aanval van koliekpijn. Ik ging echt door de grond en ik trok het niet meer. Daarom zijn we naar de spoedeisende hulp gereden, in de hoop dat zij iets voor mij konden betekenen.

Ik ging liggen en trok mijn shirt omhoog, zodat de dokter kon luisteren. We vertelden dat het waarschijnlijk galstenen waren en dat ik binnenkort een echo kreeg. Hij vervolgde zijn onderzoek en ik kreeg sterke pijnstillers voorgeschreven. Toen ik mijn shirt weer naar beneden trok, vroeg hij: “Ben je trouwens ooit zwanger geweest?”  Ik was verbaasd en wist niet waarom hij dat vroeg, dus zei nee. Toen zei hij: “Ja, je hebt zoveel striemen, het soort wat zwangere vrouwen door hun dikke buik krijgen.”

Ik kon wel door de grond zakken. Ik wist gewoon niet wat ik moest zeggen. Ik voelde me altijd onzeker, liet nooit mijn buik aan anderen zien, maar had nooit gedacht dat ik me bij een dokter zou moeten schamen. Dat deed ik vanaf toen dus wel, en ik vermijd sindsdien alles wat met dokters te maken heeft.

Pijnlijke knieën

Ik heb al sinds mijn 15e af en aan last van mijn knieën. Daarvoor werd ik destijds door mijn huisarts doorverwezen naar een specialist in het ziekenhuis. Die specialist heeft toen helemaal geen onderzoek gedaan, hij heeft zelfs niet eens mijn knieën bekeken. Hij zag mijn postuur en zei meteen: “Val eerst al maar eens 10 kilo af, want je knieën worden overbelast met al dat overgewicht. En kom daarna maar terug als je terug een normaal gewicht hebt.”

Ik voelde me niet gehoord, belachelijk gemaakt, onzeker… En uiteraard lukte het me niet om meteen 10 kilogram af te vallen en ben ik nooit nog naar die specialist terug geweest.

Ondertussen ben ik 20 jaar ouder en sukkel ik af en toe nog steeds met mijn knieën. Onlangs stuurde mijn huisarts me daarvoor door naar de kinesist. Die onderzocht me wél degelijk en vertelde me dat ik ‘jonge-meisjes-benen’ heb: ik heb in mijn puberteit zo’n groeispurt gemaakt dat de spieren in mijn knieën niet snel genoeg konden meegroeien.

De pijn die ik nu ondervind, had voorkomen kunnen worden met rek- en strekoefeningen in mijn puberteit. Als ik toen tenminste fatsoenlijk onderzocht geweest was …

Te dik om te onderzoeken

Ik ging naar mijn huisdokter met pijn in mijn onderbuik. In plaats van me te onderzoeken stuurde hij me door naar de spoed waar ik ettelijke uren heb moeten wachten. Ik was ongerust, want als ze je naar de spoed sturen, is het meestal toch iets ernstigs! Na uren in de wachtzaal was het eindelijk aan mij. Na wat vragen van de arts en een urineonderzoek bleek dat ik gewoon een blaasontsteking had.

De reden waarom de dokter mij niet had onderzocht, kwam ik iets later te weten: op zijn doorverwijzingsbrief stond “te dik om te onderzoeken”. Wat had de omvang van mijn buik nu te maken met plassen in een potje??? Ik ben sindsdien nooit nog naar die “huisarts” teruggegaan!

Over oren uitspuiten en een hoge bloeddruk

Mijn oor was verstopt en moest uitgespoten worden, waarvoor ik bij een dokter terechtkwam bij wie ik nog nooit eerder geweest was. Ik vertelde hem wat het probleem was en mocht plaatsnemen op de onderzoekstafel.

Eerst ging hij mijn bloeddruk meten en terwijl hij zijn materiaal aan het verzamelen was, zei hij dat dit waarschijnlijk zonder problemen ging verlopen. “Maar”, vertelde hij, “het is niet volledig zonder risico, want een week geleden was er een andere patiënt hier voor hetzelfde en toen ik zijn oor uitspoot, kwam er ook bloed mee uit. Ok, geef je arm maar even, dan kan ik je bloeddruk meten … Hmmm, die is precies toch een beetje hoog.”

Ik weet niet waarom hij verbaasd was dat mijn bloeddruk hoog was net nadat hij mij had verteld dat ik misschien uit mijn oor kon gaan bloeden!

Nadat hij mijn oor uitgespoten had (zonder bloed gelukkig) ging ik aan zijn bureau zitten om af te rekenen en zei hij: “Maar je bloeddruk was wel een beetje hoog, hè, dus dat moeten we in het oog houden. Het zal wel te maken hebben met je gewicht, want dat helpt er natuurlijk niet aan.”

Alsof er echt absoluut geen andere reden kon zijn voor mijn hoge bloeddruk op dat moment, buiten mijn gewicht …

"Een maagoperatie is misschien nog wel iets voor jou"

Mijn gewoonlijke dokter was afwezig toen ik daar was voor een algemene controle en dus kwam ik bij haar collega terecht bij wie ik nog nooit een consult gehad had.

Ze stelde me enkele vragen over familiekwaaltjes en bekeek de bloedresultaten van mijn vorig onderzoek. Ze zag een getalletje dat een beetje te hoog was en zei: “Weet je, een maagoperatie zou voor jou misschien kunnen helpen.”

Ik antwoordde dat ik dat niet ging laten doen. Ze vertelde dat zij in het begin ook niet overtuigd was, maar dat de onderzoeksresultaten tegenwoordig ‘erg veelbelovend’ waren. Ik herhaalde dat ik niet geïnteresseerd was. Ze ging verder dat een andere patiënt met deze oplossing veel kilo’s wat kwijtgeraakt en zoveel gelukkiger was nu. Ik zei voor de derde (!) keer: “Ik wil dat niet.”

Ik voelde me helemaal niet meer op mijn gemak, want deze dokter wist helemaal niets over mijn leven, maar ze wist wel heel zeker dat een maagoperatie me gelukkiger zou maken?

Ze hield er toen gelukkig over op en op het einde van het consult schreef ze op een papiertje enkele dingen die we verder nog hadden besproken,  terwijl ze zei: “En ik weet dat je gezegd hebt dat je geen operatie wilt laten doen, maar als je toch van gedachte zou veranderen, dan is dit de dokter die je moet consulteren. Ik zal zijn naam mee op de lijst zetten.”

Heb je zelf een verhaal dat je kwijt wilt? 

Vul dan hieronder het formulier in: